tebras

*

Se non fragua,

naufraga.

Na súa aura enxaulase,

como nunha gaiola 

de porcelana.

*

*

Testas sumerxidas en mares cor cristal,

química como maxia.

A mágoa é agochar a bágoa

nesa remota ánfora

chamada ialma.

A máis peso,

menos paz.

Tragas sen auga

a cápsula

que che estende a man.

Non é Neo nin Morfeo,

non é Matrix: é maxín.

Se só eu vexo o prezo

que che impoñen a dedo,

crecerame o nariz.

Falcatruadas feitas 

por facianas con barniz.

E, que ves ti?

Cos ollos agochados nun cego iris.

Que ves, di.

Máis ca títeres buscando o matiz

nun eterno ceo gris.

*